Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

„Mamy zatem założyć szkołę służby Pańskiej" (Prolog RB).

wspolnota 2014

Tymi słowami św. Benedykt pokazuje istotę powstającej wspólnoty. Klasztor ma być szkołą – tzn. drogą i miejscem dojrzewania do wzajemnej służby, bo służąc drugiemu, służymy samemu Chrystusowi, aż do oddania życia za drugiego – za brata, za siostrę... Dwie rzeczy są zatem najważniejsze w tej szkole Pańskiej, jaką jest klasztor: codzienne przestrzeganie Bożych przykazań i całkowite przylgnięcie do woli Bożej, zwłaszcza w chwili obecnej.

Na przestrzeni niemal czterech wieków tą właśnie drogą podążały nasze poprzedniczki w przemyskim klasztorze. Wspólnota mniszek na Zasaniu powstała w roku 1629 dzięki ksieni jarosławskiej Annie Kostczance. Własny nowicjat otwarto w roku 1644, a pół wieku później, w 1694 roku, klasztor otrzymał autonomię. Pierwszą z tzw. starszych (tak wcześniej nazywano przełożoną) była profeska jarosławska Magdalena Komorowska (1694-1698).

Częstym zagrożeniem dla wspólnoty w XVII i XVIII wieku była bliskość rzeki San, która co roku zalewała okolicę, tak że większość dochodów klasztoru przeznaczono na regulację koryta oraz naprawę szkód spowodowanych przez powódź. W latach 1722-1748 klasztor wyraźnie się odrodził przede wszystkim za sprawą ksieni Franciszki Jeżówny. Przypisuje się jej założenie cegielni oraz szkoły klasztornej, dzięki której wspólnota przetrwała kasaty józefińskie. Od 1785 r. szkoła była trzyklasowa, ale później stopniowo przedłużano okres nauki. Kurs nauczycielski istniejący od roku 1821 rozwinął się pod koniec XIX wieku w seminarium nauczycielskie. Na początku XX w. istniały już przy klasztorze: szkoła „ludowa" (podstawowa), szkoła wydziałowa (gimnazjum), dwuletni kurs robót kobiecych, seminarium nauczycielskie oraz kurs przedszkolanek. W 1912 r. szkoła przybrała charakter prywatny. Siostry pracowały w szkole jako nauczycielki oraz wychowawczynie. Natomiast w zajęciach poza murami opactwa pomagały osoby świeckie.

Po 1945 r. wspólnota starała się wyremontować klasztor oraz przywrócić ogromny kompleks budynków szkolnych, całkowicie zniszczony podczas II Wojny Światowej. Budynki szkolne nie zostały nigdy odbudowane, ale na ich ruinach w 1985 r. wzniesiono Dom rekolekcyjny p.w. Dobrego Pasterza, który jest prowadzony przez wspólnotę i pracują tam siostry przeznaczone do posługi pielgrzymom oraz różnym grupom rekolekcyjnym.

W latach 1967-1991 w jednym z budynków należących do zewnętrznej klauzury nasze siostry prowadziły przedszkole katolickie – wówczas jedyny tego rodzaju ośrodek w Przemyślu. Ponadto kilka sióstr nauczało katechezy wśród dzieci i młodzieży, a jedna była nawet jako katechetka zatrudniona w szkole podstawowej. Przez wiele lat siostry prowadziły pracownię szycia i haftu szat liturgicznych. Obecnie siły sióstr są skupione raczej na pomocy kościołowi lokalnemu – parafii, która jest od r. 1970 ściśle związana z naszym Opactwem. Niektóre z sióstr pracują jako zakrystianki, organistki, inne na różny sposób pomagają w „parafialnym zapleczu" w ramach klauzury zewnętrznej.

Każdy klasztor benedyktyński ma swój własny kształt, różny od innych. Ta pewna elastyczność wspólnoty benedyktyńskiej jest zawsze połączona z miejscem, gdzie się klasztor znajduje, oraz zależy od warunków i możliwości danej wspólnoty. Celem dążeń jest żyć tak, „aby we WSZYSTKIM Bóg był uwielbiony!" (RB 57; 1P 4,11). To nasz charyzmat. I ważne jest, że każdą działalność poprzedzamy modlitwą według polecenia św. Benedykta: „Przede wszystkim, gdy coś dobrego zamierzasz uczynić, módl się wpierw gorąco do Boga, aby On sam to do końca doprowadził" (Prolog RB).

Jednak ogromne znaczenie ma sama wspólnota. Jest tą największą wartością. To przebywanie razem, działanie razem, wspólna modlitwa... Pozostawać w miłości siostrzanej, braterskiej, bycie razem jako jedna rodzina – tego ludzie zawsze najbardziej pragnęli i pragną, po tym nas ludzie rozpoznają: „Popatrzcie jak się kochają", napisał Tertulian w I wieku o chrześcijańskiej wspólnocie. I to jest wielkim wezwaniem i zadaniem dla nas "tu i teraz", gdzie żyjemy. Wzajemna miłość jest warunkiem jedności, bez niej nie ma prawdziwej i dobrej wspólnoty. Jedność w różnorodności! Każdy wnosi do wspólnoty swój niepowtarzalny dar, który otrzymał od Boga, a który ma służyć wspólnemu dobru. Talenty powinny być wykorzystywane w pokorze „dla całości Ciała", ponieważ ciało, które tworzą poszczególni członkowie wspólnoty, wspolnota jest Ciałem Chrystusa (por. 1 Kor 12,19-20). Św. Benedykt trafnie podkreśla w Regule: "Niech nikt nie szuka tego, co uważa za pożyteczne dla siebie, lecz raczej to, co dla drugiego. Niech darzą się wzajemnie czystą w intencji miłością braterską" (RB 72, 7-8).

Mądry sposób życia każdego członka benedyktyńskiej wspólnoty oraz każdego człowieka w ogóle pokazuje się przez szukanie jedności z Bogiem i z drugim człowiekiem. To nic innego jak: mieć spokojne serce przed Bogiem, żyć w pojednaniu, żyć w łączności z drugimi. Pokój i harmonia (ład) są mocnymi akcentami wspólnoty żyjącej według Reguły św. Benedykta. Naturalny porządek i wewnętrzny pokój. Dopiero wtedy możemy ofiarować pokój światu, gdy sami go posiadamy. Pragnieniem chyba każdej wspólnoty benedyktyńskiej jest, aby nasze życie („tu i teraz") stało się dla wszystkich znakiem obecności Boga w świecie.

Rozkład dnia

Dzień powszedni
5.25 Budzenie
Jutrznia, medytacja
7.00 Msza św.
7.50 Śniadanie
Praca
12.10 Modlitwa południowa (sexta), Koronka do Bożego Miłosierdziaw różnych intencjach, obiad
12.50 Nawiedzenie Najśw. Sakramentu
Praca
16.00 Nieszpory, Lectio divina
17.30 Różaniec
18.00 Kolacja, modlitwa osobista
18.45 Rekreacja
19.30 Godzina czytań, Kompleta
Po Komplecie milczenie kanoniczne do Mszy św. konwentualnej następnego dnia

Niedziela i Święta
5.25 Budzenie
Jutrznia, medytacja
7.00 Msza św.
7.50 Śniadanie
Lectio divina, modlitwa osobista, czas wolny
12.10 Obiad
Modlitwa południowa (sexta),
Koronka do Bożego Miłosierdzia w różnych intencjach
Czas wolny
16.15 Nieszpory
17.00 Różaniec
17.30 Kolacja z rekreacją
19.00 Godzina czytań, Kompleta
Po komplecie milczenie kanoniczne do Mszy św. konwentualnej następnego dnia

W każdy poniedziałek - próba śpiewu