Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Spis treści

a) Wspólną ich cechą jest to, iż są to ludzie poddawani ciężkim próbom lub doznający niewytłumaczalnych cierpień: materialnych, fizycznych, psychicznych czy duchowych. Niektórzy szukają wyjścia z tej sytuacji na różne sposoby, tak jak czyni to każdy człowiek przeżywający trudności.

Do egzorcystów zwracają się raczej ludzie wierzący, choć nie tylko, ponieważ zgodnie z tradycją sięgającą początków chrześcijaństwa Kościół zgadza się udzielać pomocy opętanym poganom. Zwyczaj ten przetrwał zresztą w krajach misyjnych, głównie w Afryce, a zatwierdził go Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 r.: „Kapłani uprawnieni do sprawowania posługi egzorcyzmów mogą egzorcyzmować nie tylko ochrzczonych bądź katechumenów, lecz także niekatolików i ludzi ekskomunikowanych" (kanon 1152). 

b) Spostrzeżenia, dokonane na podstawie ankiety, z czerwcu 1994 r. przesłanych do trzydziestu siedmiu egzorcystów: 

- Olbrzymią większość egzorcyzmowanych stanowią ludzie, którzy uważają, iż zastosowano wobec nich „czary" - ofiary różnych „uroków". W niektórych wsiach liczba takich przypadków przekracza 90 procent; w wielkich miastach spada do 20 procent. 

- Są to również ludzie, którzy praktykowali spirytyzm i inne podejrzane nauki; stanowią oni 10-20 procent. 

- Osoby praktykujące kult oficjalnie satanistyczny - około 2 procent. 

- Duchowni, którzy utracili powołanie na skutek działań szatana - 3 procent. 

- Święci, których szatan prześladuje i stara się wpędzić w rozpacz - około 1 procent. 

Te ostatnie przypadki zasługują na szczególną uwagę, jeżeli bowiem szatan rzuca się tak zapamiętale na pewne osoby, to dlatego, że ich misja oraz działalność mają ogromne znaczenie dla Kościoła. Różnymi sposobami, najczęściej dyskretnymi, szatan utrudnia ich modlitwę, hamuje aktywność i mąci stosunki z ludźmi. Są całkowicie zdruzgotani, a nawet bliscy myśli o samobójstwie. Osoby odpowiedzialne za nich sądzą, iż mają do czynienia z brakiem równowagi duchowej, depresją lub ukrytą patologią, fizyczną bądź psychiatryczną. Starają się bezskutecznie rozwiązać ten problem. Niestety wszyscy, łącznie z samym zainteresowanym, nie biorą pod uwagę tego, że w podobnych przypadkach - co potwierdzają liczne doświadczenia - szczególnym rozwiązaniem jest modlitwa o uwolnienie z mocy szatańskich lub egzorcyzmy, co często przynosi znakomite rezultaty. 

c) Punkt widzenia neurologa, dr. Philippe Loron z paryskiego szpitala. 

+ Symptomy: 

- W przypadkach, w których podejrzewano wpływ szatana lub opętanie, można było zauważyć następujące symptomy: bezsenność, nerwowość, pobudliwość, konwulsje lub pseudo-konwulsje, a nawet zaburzenia psychiczne - oderwanie od rzeczywistości, nagłe zmiany nastroju i gwałtowne zachowania, nie mające żadnej widocznej przyczyny lub potęgujące się w czasie pełni księżyca. 

Można je zaklasyfikować jako lęki, depresje, a nawet histerię czy schizofrenię. Jednak te etykietki nie przesądzają o ewentualnych głębszych przyczynach. Są to wskazówki, ale nie specyficzne znaki czy dowody działania szatana. 

+ Znamienne wskazówki: 

- Z punktu widzenia medycyny do najbardziej znamiennych wskazówek należą: 

* rozbieżności utrudniające postawienie diagnozy, 

* nagłe pojawienie się symptomów i ich natychmiastowe zniknięcie bez żadnych następstw, po uwolnieniu na skutek egzorcyzmu, 

* paradoksalny skutek zastosowania lekarstw, zupełnie inny niż spodziewany, a niekiedy całkowicie odwrotny, 

* zjawiska groteskowe i upokarzające, nie mające żadnego związku z całym kontekstem. 

d) Inne wskazówki: 

Przede wszystkim wszelkie objawy awersji wobec Boga i sfery nadprzyrodzonej, które wymieniliśmy. Konkretnie dotyczą one zahamowań przed rozpoczęciem modlitwy, nieprzezwyciężonej niechęci do kościołów i miejsc świętych, jak też wody święconej, świętych obrazów, przedmiotów poświęconych i Najświętszego Sakramentu; sprośnych myśli wywołanych bliskością tego, co nadprzyrodzone; pokusy bluźnierstwa w chwili przystępowania do Komunii św.; gwałtownej lub niewytłumaczalnej rozpaczy; uczuć zemsty, nienawiści lub niezwykłej gwałtowności; a niekiedy zjawisk odbiegających od normy: gwałtownego pożądania seksualnego, niepohamowanego apetytu czy innych chorobliwych pragnień. Szatan pragnie zhańbić obraz Boga w człowieku w sposób niekiedy dziwny i zastanawiający. 

e) Rytuał z 1614 r. wspomina jedynie o znakach nadzwyczajnych, jeżeli opętany: 

- mówi obcymi językami (ksenoglosja), 

- ujawnia przyszłość lub niepoznawalne tajemnice, 

- przejawia niezwykłą siłę (por. rozdział XIV). 

Jednak te dwa pierwsze symptomy są zbyt rzadkie, a nawet zbyt wyjątkowe, by można się było na nich opierać, a trzeci ujawnia się na ogół wyłącznie podczas egzorcyzmu. Mogą też występować inne podobne symptomy, jak lewitacja itp. 

f) Egzorcysta często konfrontuje swe obserwacje dotyczące porządku nadnaturalnego ze spostrzeżeniami lekarza lub psychiatry (patrz tekst z punktu 2c). 

g) Pewne fakty poprzedzające, zwykle łączące działanie szatana, rzucają światło na to rozróżnienie: 

- Życie niemoralne, dewiacje seksualne: homoseksualizm, kazirodztwo, sadyzm, a nawet cudzołóstwo, ale także aborcja, co stwierdza wielu egzorcystów. Szatan, popycha do wszystkiego, co niszczy życie i serce człowieka, a zwłaszcza matek. Banalizuje i legalizuje te dewiacje i morderstwa, by nakłonić do nich ludzi uczciwych. 

- Spirytyzm, nawet w postaci uważanej za nieszkodliwą: wirujące stoliki, odczytywanie przyszłości z ruchu szklanek wędrujących po stoliku lub innych przedmiotów przemieszczających się ku pewnym literom alfabetu i odpowiadających w ten sposób na zadawane pytania; wróżenie z kart, chiromancja, astrologia, posługiwanie się medium, medytacja trancendentalna wraz z mantrami, będącymi często wzywaniem bóstw pogańskich, niekiedy satanicznych, oraz głębokie zaangażowanie w dyscypliny Wschodu. 

- Niektórzy egzorcyści podejrzewają, iż przedmioty przeznaczone do czarów lub wywodzące się z kultów pogańskich lub satanistycznych, zakupione na skutek nieuwagi, mogą stać się kanałami wpływów szatańskich; inni uważają natomiast za wskazane egzorcyzmowanie lub eliminowanie podejrzanych przedmiotów. 

Tam, gdzie pewne oznaki lub towarzyszące im symptomy wskazują na możliwość oddziaływania szatana, egzorcysta działa stopniowo przy współpracy penitenta. Odmawia nad nim lub razem z nim pewne modlitwy, które nie są egzorcyzmami w ścisłym znaczeniu tego słowa, lecz które ujawniły swą skuteczność: do Najświętszej Maryi Panny lub do św. Michała, zwykłe modlitwy o uwolnienie od szatana lub mały egzorcyzm papieża Leona XIII; przez długi czas był on powszechnie używany, nawet przez zwykłych wiernych, ostatnio jednak Kongregacja Nauki Wiary zastrzegła go dla egzorcystów. Niektórzy interpretatorzy, jak na przykład Dom Amorth, uważają, że może on być przeznaczony do prywatnego użytku, ponieważ nie zawiera ani nakazu pod adresem szatana, ani pytań o jego imię. Te kroki wstępne mogą ujawniać nowe elementy; chodzi zwłaszcza o reakcje penitenta potwierdzające diagnozę o nawiedzeniu przez szatana.