Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Spis treści

Trzeba dokonać ważnego rozróżnienia pomiędzy modlitwą o uwolnienie. Małym Egzorcyzmem Leona XII i Wielkim Egzorcyzmem z Rytuału rzymskiego.

Każda modlitwa o uwolnienie może być odmawiana przez każdego członka ludu Bożego. Ucząc nas Ojcze nasz, Jezus nauczył nas modlitwy o uwolnienie: „wybaw nas od wszelkiego zła". To zło oznacza zarazem zło w ogólności i demona. Modlitwy o uwolnienie mają formę błagalną: prosimy Pana poprzez Maryję, Świętych i Aniołów, aby nas uwolnił od demonów. Natomiast w egzorcyzmie, w Małym Egzorcyzmie Leona XIII i Wielkim Egzorcyzmie z Rytuału rzymskiego, oprócz formy błagalnej wzywa się demony w sposób bezpośredni poprzez wydawanie im rozkazów. Nazywa się to imperatywną formą modlitwy. 

Modlitwa imperatywną może być niebezpieczna dla tego, kto atakuje demona bez szczególnego wsparcia Kościoła, które jest delegacją otrzymaną od biskupa dla wyznaczonego przez niego kapłana, którego nazywa się egzorcystą. Kapłan ten musi spełniać ściśle określone kryteria: „Posługę sprawowania egzorcyzmów nad opętanymi mocą specjalnego i wyraźnego zezwolenia powierza miejscowy ordynariusz, którym z reguły jest biskup diecezjalny. Zezwolenia tego należy udzielać jedynie kapłanowi odznaczającemu się pobożnością, wiedzą, roztropnością i nieskazitelnością życia oraz specjalnie przygotowanemu do tego zadania. Kapłan zaś, któremu na stałe lub doraźnie została powierzona funkcja egzorcysty, niech to dzieło miłości pełni z zaufaniem i pokorą pod kierunkiem biskupa diecezjalnego." (Reguła 13, Rytuał egzorcyzmu). 

Innymi słowy, egzorcyzm w ścisłym tego słowa znaczeniu, czy to w formie Małego Egzorcyzmu Leona XIII, czy w formie Wielkiego Egzorcyzmu Rytuału rzymskiego, może być sprawowany tylko przez kapłana wyraźnie delegowanego przez swego biskupa. On sam ma więc władzę nakazać demonowi, by opuścił daną osobę czy przedmiot. W liście z 29 września 1985 roku Kongregacji Nauki Wiary skierowanym do biskupów czytamy, że „ogłoszenie tych norm (zabraniające używania Małego Egzorcyzmu Leona XIII przez wiernych i kapłanów, którzy nie są egzorcystami) nie powinno w żadnym wypadku odwrócić wiernych od modlitwy uwalniającej od Złego, jak nauczył nas sam Jezus (Mt 6, 13). Co więcej, pasterze powinni wykorzystać sprzyjającą okazję, aby przypomnieć tradycyjne nauczanie Kościoła na temat szczególnego wsparcia, którego dostarczają sakramenty i wstawiennictwo Najświętszej Maryi Panny, Aniołów i Świętych w duchowych zmaganiach ze złymi duchami". 

Gdy jakiś wierny lub kapłan sądzi, że może rozkazywać bezpośrednio demonom, nierzadko zdarza się, że otrzymuje od nich bardzo niebezpieczne ciosy. Natomiast modlitwa o uwolnienie, przeciwnie, może być stosowana przez wszystkich wiernych, kapłanów i świeckich. W modlitwie o uwolnienie nie rozkazuje się demonom, aby odeszły, ale zwyczajnie prosi się Boga, Najświętszą Maryję Pannę, Aniołów i Świętych, aby przyszli nam z pomocą w celu odepchnięcia zasadzek wroga i abyśmy w ten sposób byli uwolnieni od jego szkodliwego działania. Po raz pierwszy w Rytuale egzorcyzmu Rzym przewidział specjalne modlitwy o uwolnienie, które wierni mogą odmawiać. 

Modlitwa o uwolnienie może przybierać różne formy i mieć bardzo dużą skuteczność. W Ojcze nasz mamy autentyczną modlitwę o uwolnienie: „Wybaw nas od zła wszelkiego". Szczególnie skuteczne okazuje się również odmawianie różańca i litanii. Na przykład w wielkiej litanii do świętych lub w litanii do świętego Imienia Jezus prosimy Boga, aby nas uwolnił od wpływu mocy ciemności we wszystkich jej formach. Ponadto wszystkie żarliwe modlitwy do Boga, jak również wszystkie zasługujące praktyki, takie jak post, jałmużna i uczynki miłości, mogą stać się modlitwami o uzdrowienie. Ich skuteczność będzie zależała głównie od osobistej żarliwości tych, którzy się modlą, jak również od ich wytrwałości.