Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Spis treści

Kto to jest mnich, kto to jest mniszka? Jakie jest ich powołanie? Co tworzy filary ich duchowości? Są to pytania, na które trzeba prosto, jasno i konkretnie odpowiedzieć, mimo że nie zawsze jest to łatwe. 

Mnich, mniszka to człowiek, który jest nieustannie nastawiony na prawdziwe szukanie Boga i na dawanie siebie innym. Jego, jej powołaniem jest proste bycie przed Bogiem dla Niego samego. Jest to coś, co słowami daje się określić tylko w przybliżeniu. Doświadczali i realizowali to w swoim życiu pierwsi chrześcijanie, a mnisi i mniszki w III i IV w. zapragnęli to doświadczenie powtórzyć. Byli to ci, którzy odpowiedzieli na specjalne wezwanie Pana: „Pójdź za Mną!" (Mt 19,21), opuścili domy rodzinne i udali się na pustynię, aby tam w samotności spędzić resztę swojego życia, sam na sam z Bogiem. Tak zrobili św. Antoni Wielki, Bazyli Wielki, Pachomiusz, Makary, Ewagriusz Pontyjski, Jan Kasjan i później św. Benedykt. Ich życie przyciągało innych, dlatego też stopniowo tworzyły się wspólnoty. Ci pierwsi mnisi wierzyli, że Bóg i drugi człowiek to jedna całość. Bóg jest Wspólnotą, a wspólnota jest świątynią Boga. Obcując z Bogiem stajemy się do Niego podobni, a więc zaczynamy kochać tak jak On – aż do oddania życia za drugiego. I ta właśnie „całość" promieniowała na tych, którzy byli przyciągani do naśladowania tego sposobu życia.

 

Zatem życie mnisze to dobrowolnie przyjęta samotność, a jednocześnie budowanie wspólnoty o charakterze rodziny. Tak właśnie życzył sobie św. Benedykt. Dzisiaj mówimy o „Kościele – komunii". Istotnym znakiem jest staranie się o jedność. Pragnienie jedności z innymi jest jakoś wypisane w sercu każdego z nas, chociaż nie zawsze wiemy, jak to zrealizować. Jest to pieczęć („odcisk") trynitarnego życia samego Boga. Jedność - to dojrzały owoc miłości wzajemnej. Jest to pragnienie samego Pana Jezusa, które przekazał swoim uczniom w Wieczerniku – „Aby wszyscy byli jedno" (J 17, 21). Więcej, uświadamiamy sobie, że wszyscy razem tworzymy jedną rzeczywistość. Naszym powołaniem jest oddać swoje życie z miłości. Miłość wzajemna jest najgłębszym pragnieniem serca Jezusa. Św. Benedykt i św. Scholastyka starali się stworzyć bastiony tej miłości pośród walącego się w gruzy starego świata.