Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Klasztor Mniszek Benedyktynek w Jarosławiu został ufundowany w 1611 r. przez ówczesną właścicielkę tych ziem – księżnę Annę z Kostków Ostrogską, jako pierwszy w diecezji przemyskiej klasztor żeński.
Benedyktynki przybyły do Jarosławia z klasztoru w Chełmnie na Pomorzu, zreformowanego według norm Soboru Trydenckiego przez świątobliwą Matkę Magdalenę Mortęską. Reforma ta dotyczyła w dużej mierze życia duchowego mniszek, zalecała pogłębienie modlitwy myślnej, a także ogólnej kultury umysłowej, co znalazło wyraz choćby w dbaniu o zbiory biblioteczne. Benedyktynki zajmowały się także kształceniem okolicznych młodych szlachcianek w przyklasztornej szkole. Oprócz tego w obrębie murów udostępniały pomieszczenia dla ubogich studentów, kształcących się w pobliskim kolegium jezuickim. Zapewniały też schronienie pobożnym, samotnym kobietom, przeważnie dobrodziejkom klasztoru.

Mimo obronnego charakteru, prężnie rozwijającego się opactwa, Benedyktynki po wielokroć musiały ratować się ucieczką przed częstymi na tych terenach napadami Tatarów i Kozaków, a także podczas Potopu Szwedzkiego w 1637 r.
Powrót do ograbionego i zniszczonego klasztoru oznaczał prawie zawsze zaczynanie od podstaw. Jednak źródła historyczne zgodnie twierdzą, iż jarosławskie Opactwo Benedyktynek było potężnym jak na swoje czasy ośrodkiem oddziaływania na miasto i okolicę duchową kulturą i religijną atmosferą. Ze względu na bogaty napływ powołań otworzyło 1629 r. nową fundację Panien Benedyktynek w Przemyślu.

Okres świetności jarosławskich Benedyktynek został boleśnie zahamowany przez antykościelną politykę zaborców. Po pierwszym rozbiorze Polski i wkroczeniu wojsk austriackich do Jarosławia, władze zaborcze rozpoczęły systematyczny proces znoszenia klasztoru. Dekret kasacyjny Benedyktynek jarosławskich został podpisany w 1782 r., mniszki zostały zmuszone do opuszczenia klasztoru, kościół zaś w rok później zamknięto. Budynki klasztorne zamieniono na koszary wojskowe, w kościele zaś urządzono magazyn mundurów. Okres obu wojen światowych przyniósł wiele zniszczeń. Podczas okupacji hitlerowskiej mury klasztoru służyły jako więzienie, ogród klasztorny jako miejsce straceń, kościół zaś został sprofanowany i przerobiony na stajnię dla koni. W lipcu 1944 r. wycofujący się hitlerowcy podpalili obiekty klasztorne powodując dalsze poważne zniszczenia. Z zawieruchy wojennej wyszły one w tragicznym stanie, a dewastacje spalonego klasztoru sięgała 80%: wieże kościelne bez dachów, ściany budynków podziurawione, w dolnej części objęte grzybem groziły zupełną ruiną. W podobnym stanie był mur obronny razem z basztami i bramą wjazdową.

Okres powojenny charakteryzował się przekazywaniem Opactwa w coraz to inne ręce. W 1946 r. otrzymało je Ministerstwo Kultury i Sztuki, które rok później przekazało obiekt Państwowej Szkole Budownictwa w Jarosławiu. Podjęto remontową adaptację klasztoru na internat szkolny. Dodatkowo wybudowano duży internat dla dziewcząt oraz warsztaty, garaże i pralnie. W 1988r. po wycofaniu się jarosławskiej budowlanki, klasztor przejął Kombinat Rolno-Przemysłowy „Igloopol" z Dębicy. Wkrótce jednak splajtowało i nie tylko nie doszło do realizacji jakichkolwiek planów odbudowy, ale wręcz do rozgrabienia i zdewastowania wszelkich możliwych ruchomości.

21 marca 1990r., w sam dzień odejścia do nieba Świętego naszego Ojca Benedykta, władze miejskie Jarosławia przekazały dawne Opactwo jego pierwotnym mieszkankom – Siostrom Benedyktynkom z Opactwa w Przemyślu.

Na prośbę księdza Arcybiskupa Ignacego Tokarczuka, 27 kwietnia 1991 r. w Dzień Matki Bożej Dobrej Rady, po 211 latach nieobecności trzy pierwsze benedyktynki przybyły do ruin dawnego klasztoru. Zamieszkały w parterowym budynku urządzając w jednym z pomieszczeń tymczasową kaplicę. 9 maja 1991 r. odbyła się uroczystość inauguracyjna powrotu benedyktynek do d. Opactwa. Rozpoczęła się modlitwami i odprawioną pierwszą Mszą Świętą.

Przez trzy kolejne lata koszty remontów w Opactwie jak i utrzymanie Sióstr pokrywał ks. Arcybiskup Ignacy Tokarczuk.

Z powodu jednakże iż Siostry nie były w stanie podjąć się dalszych prac na terenie ogromnego, liczącego ok.5 ha obiektu, w 1994 roku, z inicjatywy księdza Arcybiskupa Józefa Michalika, budynek klasztorny wraz z kościołem i częścią ogrodu przejęła na własność Archidiecezja Przemyska, powołując do życia Ośrodek Kultury
i Formacji Chrześcijańskiej im Służebnicy Bożej Anny Jenke.

W krótkim okresie Opactwo powróciło do dawnej świetności i pełni swoją funkcję, choć w zmienionej nieco formie. Diecezjalny Dom Rekolekcyjny służy odnowie i pogłębianiu życia duchowego.

Natomiast Siostry zatrzymały dla siebie mniejszą część – budynek byłego żeńskiego internatu postawiony w latach 50-tych ubiegłego wieku adoptując go na klasztor, oraz trzy baszty i dwa obiekty, znajdujące się w totalnej ruinie.

Obecnie wewnątrz murów funkcjonuje przeorat zależny przemyskiego Opactwa Sióstr Benedyktynek.