Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Oblacja benedyktyńska sięga swymi począt­kami czasów samego św. Benedykta. W jego „Re­gule Mnichów" – jak również w „Drugiej Księdze Dialogów" św. Grzegorza Wielkiego, biografa Patriarchy Mnichów Zachodu – czytamy o dzie­ciach, które chrześcijańscy rodzice oddawali do klasztoru, poświęcając je Bogu. Akt ten określano łacińskim słowem „oblatio" – „od­danie, ofiarowanie, poświęcenie".
W miarę jednak upływu wieków „ob­lacja" zaczyna oznaczać akt, mocą któ­rego mężczyźni i kobiety oddają swoje usługi i siebie samych klasztorowi, pod­dając się też całkowicie jego kierownictwu duchowemu.

W ten sposób powstał specyficzny typ du­chowości ludzi żyjących normalnie w świecie, opierających wszakże swój styl życia chrześcijań­skiego na pełnej mądrości i wewnętrznej harmonii Regule św. Benedykta – oraz na tym wszystkim, co wynika z bez­po­śred­nich kontaktów z konkretną ro­dziną zakonną, do której – przez złożenie oblackich przyrzeczeń – zostali niejako wszczepieni.

Z "Vademecum Oblatów świeckich Opactwa Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Tyńcu", Kraków 2009